Ιστορίες από τον παππού Ηρόδοτο

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ για την παρουσίαση του βιβλίου

«Ἱστορίες από τον παππού Ηρόδοτο»

Ο απόφοιτος του ιστορικού Α’ Προτύπου Γυμνασίου Αθηνών (Γενναδίου) Νίκος Γεωργακέλλος  είναι ένας εξαίρετος επιστήμων (Μηχανικός Μεταλλείων και Μεταλλουργός Μηχανικός Ε.Μ.Π.) και επιτυχημένος επαγγελματίας του κλάδου μας. Παράλληλα είναι ένας διανοούμενος, μελετητής της αρχαίας γραμματείας, με πολύ ενδιαφέρουσα και πρωτοπόρα συγγραφική δράση..
Μέχρι τώρα έχει εκδόσει δύο πρωτότυπες μελέτες:

«Εμπεδοκλής – Υπό το πρίσμα των θετικών επιστημών»

Έχει μεταφραστεί στα αγγλικά και έχει κυκλοφορήσει από τον Οίκο  Cabridge Scholars
Η συγκεκριμένη μελέτη εκφεύγει των συνηθισμένων φιλοσοφικών προσεγγίσεων του έργου του Εμπεδοκλή. Γραμμένη από έναν θετικό επιστήμονα εστιάζεται σε έναν τομέα ασυνήθιστο για τους ασχολούμενους με τον συγκεκριμένο προσωκρατικό φιλόσοφο. Σκοπός της είναι να καταδείξει τις αντιστοιχίες που εντοπίζονται ανάμεσα στο στοχασμό του Εμπεδοκλή και στις σύγχρονες θετικές επιστήμες, χωρίς να προβαίνει σε ερμηνείες των αποσπασμάτων που αλλοιώνουν τη σκέψη του φιλοσόφου.

 

«Δαναών τεχνολογία – Τεχνολογικές αποκαλύψεις στα ομηρικά έπη»

Το κείμενο του βιβλίου βασίζεται στην ομιλία του Νίκου Ι. Γεωργακέλλου στο Σπίτι της Κύπρου, στις 26 Φεβρουαρίου 2014

 

Στις 8 Ιανουαρίου 2020, 18:30 στην Στοά του Βιβλίου (Αθήνα, Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου, Αρσάκειο Μέγαρο) θα γίνει η παρουσίαση του τρίτου βιβλίου του Νίκου Γεωργακέλλου «Ἱστορίες από τον παππού Ηρόδοτο»

Ο συγγραφέας αναφερόμενος στο νέο του βιβλίο γράφει:
Οι ειδικοί λένε, και έχουν βέβαια δίκιο, ότι ο Ηρόδοτος είναι ο ιδρυτής, ο πατέρας, της Ιστορίας ως επιστημονικού κλάδου. Μάλιστα, ένας Άγγλος ιστορικός, ο Τζάστιν Μαρότσι, στον τίτλο ενός βιβλίου του τον αποκαλεί «ο άνθρωπος που επινόησε την Ιστορία»!
Εγώ πάλι, από πολύ μικρός που πρωτοήρθα, μάλλον τυχαία, σε επαφή με κάποιες από τις ιστορίες του, τον είχα πλάσει στην παιδική μου φαντασία σαν έναν υπέργηρο, γλυκύτατο παππού με άσπρα γένια και μουστάκια, λίγο σκυφτό, με μάτια βαθουλωτά, σκεπασμένα από πυκνά φρύδια που του άρεσε να κάθεται στην πολυθρόνα του και να διηγείται στα καθισμένα ολόγυρα εγγονάκια του διάφορες ιστορίες που είχε ζήσει ο ίδιος, ή τις είχε μάθει από άλλους. Ήταν ιστορίες για βασιλιάδες, ήρωες, σοφούς, θεούς, πολέμους, τόπους ξένους. Ήταν ιστορίες, με άλλα λόγια, που είχαν από όλα, ακόμη και λίγο κουτσομπολιό καμιά φορά, αλλά στο τέλος είχες μάθει κάτι χρήσιμο από αυτές.
Δεν ξέρω γιατί μου άρεσε, και μου αρέσει ακόμα, να έχω στα μάτια μου αυτή την εικόνα του Ηρόδοτου. Ίσως γιατί κάπως έτσι ήταν ο προπάππος μου. Στο τέλος άρχιζα να φαντάζομαι τον Ηρόδοτο σαν πραγματικό παππού μου και ξέρετε κάτι; Ο παππούς μου ο Ηρόδοτος ήταν ο πιο γλυκός παππούς του κόσμου. Είχε ταξιδέψει σε τόσα μέρη και ήξερε τόσο ωραίες ιστορίες που δεν χόρταινες να ακούς. Έγραψα πιο πάνω, «ο παππούς μου ο Ηρόδοτος», αλλά έκανα λάθος. Κανονικά, έπρεπε να γράψω «ο παππούς ΜΑΣ ο Ηρόδοτος», γιατί δεν ήταν μόνο δικός μου παππούς αλλά και όλων των Ελλήνων, ίσως και των ξένων ακόμα.