Ο τάφος του Αλή Πασά στο Ιτς Καλέ

Ο Αλή Πασάς σκοτώθηκε την 5η Φεβρουαρίου 1822. Από το άψυχο κορμί του έκοψαν το κεφάλι του  για να το στείλουν στον Σουλτάνο στην Κωνσταντινούπολη.

Η κεφαλή του έφτασε στην Μεγάλη Πύλη στις 23 Φεβρουαρίου 1822, εκτέθηκε στο σεράϊ  και τελικά θάφτηκε στην Πόλη, στο νεκροταφείο που βρίσκονταν έξω από τα τείχη, κοντά στην Πύλη της Σηλυβρίας, στον ίδιο τάφο με τις κεφαλές των γιων Μουχτάρ, Βελή και Σαλήχ και του εγγονού του Μεχμέτ.

Το σώμα του Αλή θάφτηκε κοντά στο σεράϊ του, στην ακρόπολη του Ιτς Καλέ. Το οστά του βρίσκονται μέχρι σήμερα εκεί και αξίζει να αναφερθεί ότι, κατά την διάρκεια των ανασκαφών που πραγματοποιήθηκε στην δεκαετία του 1970 διαπιστώθηκε ότι στον ίδιο τάφο ήταν θαμένο και ένα μικρό παιδί, αγνώστου ταυτότητας.

599.2 Τάφος Αλή Πασά

Ο τάφος του Αλή στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα (2017)
Το αρχικό μεταλλικό διακοσμητικό κάλυμμα του τάφου εκλάπη το 1944 και αντικαταστάθηκε από ένα αντίγραφο του  

Κατωτέρω παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Αναστασίου Παπασταύρου «Αλή Πασάς, από λήσταρχος ηγεμόνας» στο οποίο περιγράφεται το τελετουργικό μέρος της ταφής του σώματος του ηττημένου ηγεμόνα. Το κείμενο συνοδεύεται και από εικόνες που δανειστήκαμε από το ίδιο βιβλίο.

Ο Χουρσίτ έμεινε κατάπληκτος όταν διαπίστωσε ότι οι πρώην στρατιώτες του Αλή θρηνούσαν για το χαμό του άλλοτε αφεντικού τους. Όπως γράφει ο Pouqueville «…. καθ’ όλην την μετά το θάνατο του Αλή νύχτα, οι Τόσκηδες και οι άλλες αλβανικές φυλές, αγρύπνησαν στο άψυχο σώμα του, συνθέτοντας πρόχειρα μοιρολόγια, που εξυμνούσαν τις αρετές του». Φοβούμενος λοιπόν ο Χουρσίτ τις αντιδράσεις των άγριων πολεμιστών, έδωσε εντολή να ταφεί το ακέφαλο πτώμα του Αλή με βασιλικές τιμές.
Έτσι την επόμενη μέρα έπλυναν και στόλισαν το σώμα του. Στη συνέχεια το τοποθέτησαν σε φέρετρο «… περικαλυφθέντος δια των πολυτιμοτέρων κασμηρίων των Ινδιών». Πάνω έβαλαν το λοφίο που φορούσε στις επίσημες τελετές, Έκοψαν τη χαίτη του αλόγου του και την κάλυψαν με ύφασμα πορφύρας, από τις προεξοχές του οποίου κρέμασαν το σπαθί του και τα παράσημα του. Της πομπής προηγούνταν αξιωματούχοι, οι οποίοι έφεραν τις τρεις ιππουρίδες (ουρές αλόγων) που δήλωναν τον βαθμό του. 
Την τελετουργική ευθύνη της κηδείας είχε ο »σελήμ -αγάς» (αξιωματικός επωμισμένος να αποδίδει τα πρέποντα στον υψηλό νεκρό), που οδηγούσε τη νεκρική πομπή, η οποία περιβάλλονταν από δεκάδες μοιρολογήτριες «… των οποίων οι κοπετοί και οι θρήνοι επλήρουν τα αντηχούντα ερείπια των Ιωαννίνων ….», όπως αναφέρει ο Pouqueville, που δεν ήταν μεν παρών στα γεγονότα, όμως είχε πλήρη ενημέρωση για όλα και τα κατέγραψε στα έργα που εξέδωσε μετά το θάνατο του Αλή Πασά.
  Η πομπή μπήκε στο Κάστρο από την κεντρική πύλη, αριστερά και δεξιά της οποίας ήταν παρατεταγμένη η φρουρά, για να αποδώσει στο νεκρό στρατιωτικές τιμές. Το φέρετρο καλύφθηκε με «ψάθα» και τοποθετήθηκε στον οικογενειακό τάφο του Βεζύρη, δίπλα από τη σύζυγο του Εμινέ. Τότε προσήλθε, κατά την θρησκευτική δοξασία των μωαμεθανών, ιμάμης ο οποίος ανήγγειλε ότι «ο Αλής Τεπελενλής Βελή Ζαδές αναπαύεται εν ειρήνη». Τραγική φιγούρα στην νεκρώσιμη τελετή η Βασιλική

 

 

 

 

 

 

Συντάκτης: Αθανάσιος Δάλλας