Η γενεαλογία των Ελλήνων

Το παρόν Άρθρο αποτελεί μέρος ομάδας Άρθρων και συντάχθηκε με βάση το σκεπτικό που παρατίθεται στο εισαγωγικό κείμενο που φέρει τον τίτλο

Ήπειρος – Μυθολογία, Ιστορία

 

Η γενεαλογία των Ελλήνων

 

  1. Η γενεαλογία των Ελλήνων, με αφετηρία την Πανδώρα, τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα

Στις παραδόσεις πολλών λαών υπήρχαν ιστορίες που παρουσίαζαν την ιστορική καταβολή τους άμεσα συνδεδεμένη με τους θεούς τους. Πιο διαδεδομένη απ’ αυτές της Παλαιάς Διαθήκης, όπου ιστορείται η γενεαλογία των Εβραίων και των γειτονικών τους λαών (Γένεσις, Κεφάλαιο 10 και Κεφάλαιο 11).

Σε παρόμοιο σκεπτικό με αυτό της Παλαιάς Διαθήκης βασίζεται και ο αντίστοιχος ελληνικός μύθος, στη συνείδηση δε και στην παράδοση των Ελλήνων επικράτησε η αντίληψη ότι οι ο Δευκαλίων και η Πύρρα υπήρξαν οι γενάρχες του ελληνικού έθνους και των ελληνικών φύλων.

Στο σχετικό άρθρο με τίτλο «Ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα» παρατίθενται όλα τα σχετικά γενεαλογικά δεδομένα, ενώ η ανάπτυξη των κλάδων των απογόνων αποτυπώνεται στον πίνακα που φέρει τον τίτλο   «ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΗ)»

  1. Ο Δίας γενάρχης των Ελλήνων

Είναι φανερό το ότι οι μύθοι για τους έρωτες του Δία και τους απογόνους του απέβλεπαν στο να συνδέσουν τον κορυφαίο θεό της επίσημης λατρείας των Ελλήνων, από τη μια μεριά με τις κυριότερες φυσικές δυνάμεις και τις συνιστώσες του κοινωνικού βίου και από την άλλη με τις ιστορικές καταβολές της φυλής τους και τις πολιτιστικές παραδόσεις τους. Ως αποτέλεσμα αυτού του εξαιρετικού ζήλου προέκυψε η διαβόητη για τον ελληνικό μυθόκοσμο ερωτική δραστηριότητα του Δία, παρ’ όλο ότι η ιδιαίτερη ερωτική βουλιμία δεν ανήκει στα πρωταρχικά γνωρίσματα της φυσιογνωμίας αυτού του θεού, όπως είναι για τον Πρίαπο, τον Πάνα, τον Τιτυό και άλλους γονιμοποιούς χθόνιους θεούς..

Οι μύθοι που αναφέρονται στις σχέσεις του Δία με θνητές γυναίκες έχουν κοινό γνώρισμα την τάση να προβάλουν, τόσο σε στενότερα όσο και σε ευρύτερα τοπικά πλαίσια, τον πατέρα, πάτριον, πατρώον, προπάτορα, γενέτορα, γενέθλιον, γενάρχην, εθνάρχην και πανελλήνιον Δία άμεσα ως εθνικό θεό των Ελλήνων και έμμεσα ως εγγυητή για την νομιμοποίηση της κατά τόπους βασιλικής εξουσίας, που βέβαια απορρέει πάντα από την πατρική (διογενεές και διοτρεφεές βασιλήες).

Αυτός ο σκοπός μεθοδεύεται μυθολογικά, καθώς ο κορυφαίος θεός της επίσημης λατρείας διασυνδέεται με προολυμπιαλούς ή τοπικούς θεούς που εξέπεσαν σε ήρωες (Περσέας, Ηρακλής, Βριτόμαρτις, Δίκτυννα, Ιώ), με οικιστές και επώνυμους ήρωες πόλεων (Κάδμος, Θήβη, Αμφίων και Ζήθος, Άργος), και με επώνυμους ήρωες φυλών, σε εθνική κλίμακα μικρότερη (Κρής, Αρκάς, Μακεδών) ή μεγαλύτερη (Αχαιός, Γραικός, Έλλην).

Στον πίνακα με τίτλο «Ο ΔΙΑΣ ΓΕΝΑΡΧΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΠΙΠΕΔΟ» γίνεται μία σχηματική αποτύπωση όλων των τέκνων του Δία που υπήρξαν οι γενάρχες των Ελλήνων, σε ευρύτερη ή στενότερη εθνική κλίμακα.

Βιβλιογραφία 

  • «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ – ΤΟΜΟΣ 2 – ΟΙ ΘΕΟΙ» (ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ – ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ: Ι. Θ. ΚΑΚΡΙΔΗΣ, Σ.Ν. ΡΟΥΣΣΟΣ, ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΜΑΜΑΡΕΤΑ, ΑΡΙΣΤΟΞΕΝΟΣ Δ. ΣΚΙΑΔΑΣ και Ν. ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ)

  •  «ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΠΑΙΔΕΙΑ – ΠΑΥΛΟΥ ΔΡΑΝΔΑΚΗ» (Εκδόσεις: “Φοίνιξ Ε.Π.Ε.” Δεύτερη Έκδοση)

 

Σημείωση: Το παρόν Άρθρο συντάχθηκε με τήρηση όλων των κανόνων δεοντολογίας και με βάση τα όσα αναφέρονται (στοιχεία, πληροφορίες, σχόλια κ.λ.π.) στις πηγές που αναγράφονται στο τέλος του κειμένου (Βιβλιογραφία).

 

 

Συντάκτης: Αθανάσιος Δάλλας